Ach wie flüchtig, ach wie nichtig (BWV 26)

In de maand november, de ‘late Trinitatistijd’, loopt het kerkelijk jaar ten einde en richt de kerk haar aandacht op de eschatologie, de laatste dingen, de dood en wat eventueel daarna komt. Allerheiligen en Allerzielen waren door Luther afgeschaft; pas in de negentiende eeuw kwam daar Totensonntag, de laatste zondag van het kerkelijk jaar, voor in de plaats.
De evangelielezing voor de 24e zondag na Trinitatis is Matteüs 9: 18-26, waarin Jezus het zojuist overleden twaalfjarig dochtertje van de synagoge-overste Jaïrus uit de dood opwekt. Het verhaal is meerduidig: Jezus maakt zich boos over het misbaar dat men maakt rond de dood, die volgens hem toch slechts een tijdelijke slaap is, maar vindt het leven – dat hij met de tekstdichter van deze cantate zeker als flüchtig en nichtig beschouwde – toch belangrijk genoeg om het meisje naar terug te halen. Zoals andere opwekkingsverhalen interpreteerde Bachs lutheranisme dit verhaal symbolisch, als vooruitzicht op de eigen opwekking tot een eeuwig leven van de gelovige, na zijn dood.